Historia pierścionka zaręczynowego

Historia pierścionka zaręczynowego

Pierścionki zaręczynowe weszły już na stałe do europejskiej tradycji. Są integralnym elementem każdych oświadczyn, a mężczyźni codziennie podejmują starania, aby wybrany przez nich pierścionek zachwycił przyszłą małżonkę. Nie było tak jednak zawsze.

Historia pierścionków zaręczynowych sięga starożytności. Już w dawnym Egipcie mężczyźni chcąc poślubić daną kobietę oferowali jej ozdoby z drutu. W miarę upływu czasu zamożniejsi z nich zamiast zwykłego metalu zaczęli używać do wyboru ozdób kości słoniowej, złota lub brązu. Koło miało symbolizować nieskończoność i trwałość związku a dziura w pierścionku wejście do niej. Podobnie było w antycznym Rzymie i Grecji, gdzie pierścionki pierwotnie wykonane z metalu informowały, że kawaler ma bardzo poważne plany wobec obdarowanej kobiety. To właśnie z tych państw pochodzi zwyczaj noszenia pierścionka na serdecznym palcu lewej ręki. Wynikało to z faktu, że wedle wierzeń żyły z tego akurat palca prowadzą prosto do serca. Początkowo pierścionki zaręczynowe funkcjonowały tylko i wyłącznie wśród najlepiej usytuowanych warstw społecznych. Oferowali oni biżuterie wraz z kluczem, który miał otwierać jego serce

W trzynastym wieku papież Innocenty III wprowadził do tradycji chrześcijańskiej okres narzeczeństwa. O ile wcześniej otrzymanie pierścionka i przyjęcie oświadczyn wiązało się od razu ze ślubem to od tej chwili pierścionki zaręczynowe zaczęły funkcjonować jako swoista zapowiedź rychłego zamążpójścia. Czas, który dzielił oświadczyny i ślub miał być dla młodych okazją do lepszego wzajemnego poznania siebie. Wcześniej biżuteria funkcjonowała jako ozdoba noszona przez papieży i najważniejszych dostojników kościoła. Miała symbolizować swoiste zaślubiny z kościołem

Jednak upowszechnienie tego rodzaju biżuterii datuje się dopiero wraz z nastaniem renesansu. Wtedy to uznanie zyskały pierścionki z brylantem, a pierwszą obdarowaną była Maria Burgundzka. Kolejne wieki przynosiły zmiany mód na formę i rodzaj pierścionka oraz kamień, który był w nim umocowany. W latach trzydziestych dwudziestu wieku biżuteria stała się bardzo popularna wśród żołnierzy, którzy wyruszając na front pozostawiali swoim wybrankom pierścionek jako obietnice małżeństwa. Wtedy też ostatecznie ukształtował się współczesny wzór pierścionka, który funkcjonuje do dziś.

W Polskiej tradycji pierścionek ofiarowano wybrance na zrękowinach. Uroczystość ta miała zapowiadać zaślubiny i symbolizować połączenie dwojga ludzi, a także majątków ich rodzin. Początkowo pierścionek nosiło się na lewej ręce. W dziewiętnastym wieku kobiety na znak solidarności z wdowami po poległych wojskowych zaczęły przekładać go na prawą rękę. Wedle innego tłumaczenia zwyczaj ten wiązał się z hierarchią, gdzie prawa ręka była uznawana za ważniejszą i bardziej szlachetną. Z kolei w Stanach Zjednoczonych w XIX wieku istniał szczególnego rodzaju akt, który uznawał pierścionek zaręczynowy za zabezpieczenie dla rodziny panny na wypadek gdyby niedoszły małżonek postanowił uciec sprzed ołtarza. Prawo to istniało aż do lat trzydziestych dwudziestego wieku.

Współcześnie, aż osiemdziesiąt procent dorosłych kobiet przyznaje, że nosiło lub nosi pierścionek zaręczynowy. Gałąź produkcji tej biżuterii przynosi rocznie miliony dolarów zysku. Pierścionki wykonuje się ze srebra, złota, mosiądzu, a ozdabiają je diamenty, rubiny, szmaragdy, ametysty czy zwykłe szkiełka. Na rynku znajdziemy produkty, które kosztują kilka dolarów, a także takie, których wartość sięga kilkudziesięciu milionów dolarów.

Redakcja:

ACLARI Diamonds

Podobne wpisy:

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *